X. De loco Calvariae
17. Exitur etiam in Calvariae locum, ubi verus Elisaeus
ab insensatis pueris irrisus, risum suis insinuavit
aeternum, de quibus ait: Ecce ego et pueri mei, quos mihi dedit
Deus. Boni pueri, quos per contrarium illorum malignantium
ad laudem excitat Psalmista, dicens: Laudate, pueri,
Dominum, laudate nomen Domini, quatenus in ore sanctorum
infantium et lactentium perficeretur laus, quae ex ore defecerat
invidorum, eorum utique, de quibus queritur ita: Filios
enutrivi et exaltavi; ipsi autem spreverunt me.
Ascendit itaque crucem calvus noster, mundo pro
mundo expositus et, revelata facie ac discooperta fronte,
purgationem peccatorum faciens, probrosae et austerae mortis
tam non erubuit ignominiam quam nec poenam exhorruit,
ut nos opprobrio sempiterno eriperet, restitueret gloriae.
Nec mirum: quid enim erubesceret, qui ita lavit nos a
peccatis, non quidem ut aqua diluens et retinens sordes, sed | |