cum filio, sed minime sanato. Tum surgens Malachias et
stans super eum, diutius oravit, et ille sanatus est.
Et conversus ad patrem: «Offer», inquit, «illum Deo».
Annuit homo, sed non tenuit, et post aliquot annos ille iam
iuvenis recidit in idipsum, sine dubio propter inoboedientiam
patris et pacti transgressionem.
Alius quidam, veniens de longinquo, cum esset Malachias
in finibus Mumuniae, attulit ad eum filium, pedum
penitus officio destitutum. Percunctatus quonam modo
illi id accidisset: «Ut suspicor, inquit, daemonum malignitate».
Et addit: «Ludenti in prato ipsi, ni fallor,
immisere soporem, evigilansque puerulus sic se invenit.»
Haec dicens, cum lacrimis precem fundit, afflagitat opem.
Misertus eius oravit Malachias, iubens aegrum interim
dormire ibidem super solum. Dormivit, et surrexit sanus.
Hunc ipse, quia de longe venerat, aliquamdiu in comitatu
suo retinuit, et erat ambulans cum eo.
50. In monasterio Benchorensi pauper quidam fratrum
eleemosynis sustentabatur, et erat quotidianam accipiens
stipem, aliquid officii factitans in pistrino. Is claudus ab
annis duodecim, humi manibus repens, post se trahebat
pedes emortuos, quem die quadam ante cellam suam
Malachias maestum et maerentem inveniens, causam percunctatur.
Et ille: «Vides, inquit, quam ex longo misellus
afflicter et manus Domini super me; et ecce, ad cumulum | |