et non rem sacramenti, id est solam sanctificationem
et non corporis veritatem.
Super quo a Malachia secreto et saepe conventus, sed
incassum, vocatus ad medium est, seorsum tamen a laicis,
ut, si fieri posset, sanaretur et non confunderetur. Itaque in
conventu clericorum data facultas homini est pro sua
sententia respondendi. Cumque totis ingenii viribus,
quo non mediocriter callebat, asserere et defendere conaretur
errorem, Malachia contra disputante et convincente,
iudicio omnium superatus, de conventu confusus quidem
exiit, sed non correctus. Dicebat autem se non ratione
victum, sed episcopi pressum auctoritate. «Et tu, inquit, o
Malachia, sine causa me hodie confudisti, adversus profecto
veritatem locutus, et contra tuam ipsius conscientiam.»
Maestus Malachias pro homine sic indurato, sed
magis fidei dolens iniuriam, timens periculum, ecclesiam
convocat, errantem publice arguit, publice monet ut
resipiscat. Suadentibus hoc ipsum episcopis et universo
clero, cum non acquiesceret, contumaci anathema dicunt,
haereticum protestantes.
Nec sic evigilans: «Omnes, inquit, favetis homini
potius quam veritati; ego personam non accipio, ut
deseram veritatem.» Ad hoc verbum substomachans
sanctus: «Deus, inquit, fateri te veritatem faciat, vel
ex necessitate.» Quo respondente: «Amen», solvitur
conventus.
Tali ille inustus cauterio, fugam meditatur, infamis | |